"هیــــــــ وا"

               شب و روز ؛ از مزرعـه ی مجاور

                                           گندم به خانه می برند

               صاحبش راضی باشد یا نه 

                          مورچه ها عاشق کارند

                                               همین

                                                            و من عاشـق تو !

*پاکـزاد اجـرایـی

بگذار پر شود همه جا از سکوت من

قابل به گفتگو که نمی دانی ام هنوز

*الهام دیداریان

زین آتش نهفته که در سینه من است

خورشید شعله ایست که در آسمان گرفت

آسوده بر کنار چو پرگار می شدم

دوران چو نقطه عاقبتم در میان گرفت

*حافظ

خوش است خلوت اگر یار یار من باشد

نه من بسوزم و او شمع انجمن باشد

من آن نگین سلیمان به هیچ نستانم 

                   که گاه گاه بر او دست اهرمن باشد

روا مدار خدایا که در حریم وصال

رقیب محرم و                 حرمان نصیب من باشد!

همای گو مفگن سایه شرف هرگز

در آن دیار که طوطی کم از زغن باشد

                    بیان شوق چه حاجت که حال آتش دل

                     توان شناخت ز سوزی که در سخن باشد

هوای کوی تو از سر نمیرود آری

                    غریب را دل سر گشته با وطن باشد!

به سان سوسن اگر ده زبان شود حافظ

چو غنچه پیش تواش مهر بر دهن باشد!

با هر بهانه و هوسی عاشقت شدست

فرقی نمی کند چه کسی عاشقت شدست

چیزی ز ماه بودن تو کم نمی شود

گیرم که برکه ایی نفسی عاشقت شدست

ای سیب سرخ! غلتزنان در مسیر رود

یک شــــهـــر تا به من برسی عاشقت شدست

 پر می کشی و وای به حال پرنده ایی

کز پشت میله ی قفسی عاشقت شدست

آیینه ای و آه... که هرگز برای تو

فرقی نمی کند چه کسی عاشقت شدست

*فاضل نظری

بگذار سر به سینه من تا که بشنوی
آهنگ اشتیاق دلی دردمند را

شاید که بیش از این نپسندی به کار عشق
         آزار این رمیده سر در کمند را

بگذار سر به سینه من تا بگویمت
اندوه چیست! عشق کدام است! غم کجاست !

بگذار تا بگویمت این مرغ خسته جان
   عمریست در هوای تو از آشیان جداست !!!

       دلتنگم، آنچنان که اگر بینمت به کام
                      خواهم که جاودانه بنالم به دامنت

شاید که جاودانه بمانی کنار من
                                ای نازنین که هیچ وفا نیست با منت!

تو آسمان آبی آرام و روشنی
        من چون کبوتری که پرم در هوای تو

               یک شب ستاره های تو را دانه چین کنم
          با اشک شرم خویش بریزم به پای تو

                        بگذار تا ببوسمت ای نوشخند صبح
                                              بگذار تا بنوشمت ای چشمه شراب

بیمار خنده های توأم بیشتر بخند
                         خورشید آرزوی منی

                                                       گرمتر بتاب !

# فریدون مشیری

               من با تو تنها نیستم!

                                 هیچ کس با هیچ کس تنها نیست !!!

شاعر شدیم و حسرت یک بوسه مانده است

 در بیت بیت ِ هر غزلی که سروده ایم

چیزی همیشه در هیجاناتمان گم است

 چیزی که بوده است و خود از خود ربوده ایم

بر خود هزار پنجره ی باز ، بسته ایم

بر دیگران هزار در از خود گشوده ایم

در خصلتی شبیه هم ایم : این که از قدیم

هرگز شبیه مردم عادی نبوده ایم

مکاره ها و مدعیان را گذاشتیم 

معشوقه های وسوسه را آزموده ایم

ای عشق ! عین دردی و ما شاعران تو را

درمان درد های جهان وانموده ایم

*مرتضی پارسا